Modal verbs and their meaning

---

Modal verbs and their meaning

---

What are modal verbs?

Modals (also called modal verbs, modal auxiliary verbs, modal auxiliaries) are special verbs which behave irregularly in English. They are different from normal verbs like "work, play, visit..." They give additional information about the function of the main verb that follows it. They have a great variety of communicative functions.
Here are some characteristics of modal verbs:

• They never change their form. You can't add "s", "ed", "ing"...
• They are always followed by an infinitive without "to" (e.i. the bare infinitive.)
• They are used to indicate modality allow speakers to express certainty, possibility, willingness, obligation, necessity, ability

List of modal verbs

Here is a list of modal verbs:

can, could, may, might, will, would, shall, should, must

The verbs or expressions dare, ought to, had better, and need not behave like modal auxiliaries to a large extent and my be added to the above list

Use of modal verbs:

Modal verbs are used to express functions such as:

1. Permission
2. Ability
3. Obligation
4. Prohibition
5. Lack of necessity
6. Advice
7. possibility
8. probability

Examples of modal verbs

Here is a list of modals with examples:

Modal Verb	Expressing	Example
must	Strong obligation	You must stop when the traffic lights turn red.
	logical conclusion / Certainty	He must be very tired. He's been working all day long.
must not	prohibition	You must not smoke in the hospital.
can	ability	I can swim.
	permission	Can I use your phone please?
	possibility	Smoking can cause cancer.
could	ability in the past	When I was younger I could run fast.
	polite permission	Excuse me, could I just say something?
	possibility	It could rain tomorrow!
may	permission	May I use your phone please?
	possibility, probability	It may rain tomorrow!
might	polite permission	Might I suggest an idea?
	possibility, probability	I might go on holiday to Australia next year.
need not	lack of necessity/absence of obligation	I need not buy tomatoes. There are plenty of tomatoes in the fridge.
should/ought to	50 % obligation	I should / ought to see a doctor. I have a terrible headache.
	advice	You should / ought to revise your lessons
	logical conclusion	He should / ought to be very tired. He's been working all day long.
had better	advice	You 'd better revise your lessons

Remember

Modal verbs are followed by an infinitive without "to", also called the bare infinitive.

Examples:

• You must stop when the traffic lights turn red.
• You should see to the doctor.
• There are a lot of tomatoes in the fridge. You need not buy any.

VASANTRAO NAIK: Historical Fact to Remember THROUGH OTHERS' EYES FROM THE GOLDEN PAGES OF HISTORY

वसंतरावजी नाईकः मुख्यमंत्री पदाच्या निवृती नंतर, बिहारचे राज्यपाल पद व देशाचे उपराष्ट्रपती पद यासारखी मोठ्या सन्मानाची पदे नाकारणारा उदारमतवादी नेता..

-----------------------------------------------------

   २० फेब्रुवारी, १९७५ श्रेष्ठींचा योग्य निर्णय लक्षात घेऊन, मनात कुठलीही कटुता न बाळगता उदार वृत्तीने वसंतराव नाईक हे मुख्यमंत्रीपदाच्या जबाबदारीतून मुक्त झाले." त्यापूर्वीच त्यांनी १३ फेब्रुवारी,१९७५ ला पुण्यानजीक यवत या खेड्यात पाणी पुरवठयाच्या उद्घाटन समारंभात जवळजवळ निरोपाचेच भाषण  दिले होते.  ते म्हणाले,  "महाराष्ट्रातील जनतेने माझ्यावर अलोट प्रेम केले, हे मला  कधीही विसरता येणार नाही. पाच जन्म घेतले तरीही महराष्ट्राचे हे ऋण मला फेडता येणार नाहीत. वीस वर्षापासून मी मंत्रीमंडळात आहे. त्यातील ११ वर्षे मी मुख्यमंत्री राहिलो. मी पूर्ण समाधानी आहे . मंत्रीपद ही गौण बाब आहे. हे पद मला केव्हातरी सोडावेच लागले असते, तथापि जनतेची सेवा ही कधीही सोडता कामा नये. जनसेवेचे काम मी चालूच ठेवणार आहे. जागा बदलली म्हणजे नाराज होणे नाही. माझ्याकडे आत्मविश्वास आणि कर्तुत्व असल्याने  घाबरण्याचे काही कारण नाही" .

    इंदिरा गांधी यांनी जून १९७५ च्या अखेरीस आणीबाणी पुकारली होती. पुढे १९७७ साली निवडणुका झाल्या. या निवडणुकीमध्ये इंदिरा गांधीच्या काँग्रेस पक्षापुढे मोठे आव्हान होते. सर्व देशभर इंदिरा गांधी आणि राज्यकर्ता पक्ष यांविरूद्ध वातावरण तापलेले होते. वसंतराव नाईक यांना त्याची कल्पना होती. अशा वातावरणात त्यांना पक्षाने लोकसभेची निवडणूक लढविण्याची सूचना केली. संबंध देशातील प्रतिकूल वातावरणाचा अंदाज आलेला कोणीही सुज्ञ नेता पराभवाच्या छायेत जाऊ शकला असता. पण वसंतराव नाईक यांनी पक्षाची इच्छा प्रमाण मानून ते आत्मविश्वासाने  लोकसभेच्या निवडणुकीला सामोरे गेले. महाराष्ट्रात नव्हे तर सर्व देशातच त्या निवडणुकीमध्ये काँग्रेसचा पराभव  झाला. पंतप्रधान, इंदिरा गांधी सह अनेक गणमान्य पराभूत झाले. पण पुसद मतदार संघातून वसंतराव नाईक सहजगत्या निवडून आले. काँग्रेसच्या राजवटी बद्धल जनतेत असंतोष होता. पण वसंतरावांच्या बाबतीत व्यक्तिशः तो असंतोष आडवा येऊ शकला नाही. स्वसामर्थ्यावर, स्वतःच्या लोकप्रियतेवर व स्वकर्तृत्वावर ते  सहज निवडणूक जिंकून खासदार म्हणून दिल्लीला गेले. विरोधी पक्षाच्या राजवटीमध्ये खासदार या नात्याने ते संसदेत गेले. परंतू ती खासदारकीची कारकीर्द जेमतेम दोन-अडीच वर्ष. ( मार्च १९७७ ते ऑगस्ट १९७९ ) त्यांच्या वाट्याला आली .

 या राजवटीमध्ये त्यांना उपराष्ट्रपतीपद स्वीकारावे यासाठी त्यावेळचे पंतप्रधान मोरारजीभाई यांचेकडून प्रस्ताव आला होता . मोरारजीभाईचे विश्वासू आणि नाईकांचे स्नेही सोनूसिंग पाटील यांच्यामार्फत तो प्रस्ताव आला. पण वसंतराव नाईक यांनी ते हे पद मोठ्या मनाने नाकारले. त्यापूर्वी इंदिरा गांधीकडूनही वसंतराव नाईक यांना भेटीचे निमंत्रण आले होते. जेव्हा वसंतराव नाईक भेटायला गेले तेंव्हा इंदिरा गांधी यांनी बिहारचे राज्यपालपद स्वीकारण्याचा प्रस्ताव मांडला होता. तेव्हा तेथे हेमकांत बारुआ हेही होते. ही सूचना वसंतराव यांना सर्वस्वी अनपेक्षीत होती. पण स्वतःच्या भूमीकेबद्धल सदैव निःसंदिग्धपणे वागणा-या वसंतराव नाईक यांच्या सद्सदविवेकबुद्धीने तात्काळ निर्णय घेतला होता. त्यांनी इंदिरा गांधी यांचे म्हणणे शांतपणे ऐकूण घेतले व उत्तरादाखल ठामपणे एवढेच शब्द उच्चारले." मॅडम आय एम नॉट अ जॉब हंटर ! ” राज्यपालपद व उपराष्ट्रपतीपद यासारखी मोठ्या सन्मानाची पदे नाकारण्यासाठी मनाची फार मोठी तयारी लागते.वसंतराव नाईक यांच्या कणखर सहिष्णू व्यक्तीमत्वामध्ये ती तयारी उपजतच होती ते दिसून येते. वसंतरावजी नाईक यांचे राजकारणातील उदारमतवादी तत्त्वज्ञान हे स्वातंत्र्य आणि समता ह्यांवर आधारित असल्यामुळे  महाराष्ट्राचा संतुलित विकास त्यांच्या मुख्यमंत्री  पदाच्या अकरा  वर्षापेक्षा जास्त मिळालेल्या  कार्यकालात होवू शकला.

    असा हा अभ्यासू राजकारणी- मुख्यमंत्री  पुन्हा जन्माला येणे अशक्यप्राय बाब आहे. अशा या महान नेत्यास विनंम्र अभिवादन ...!!!

संदर्भ-  इंडियन जर्नल अॉफ रिसर्च               इंटरनॅशनल जर्नल   शोध प्रकल्प- Volume-8, Issue-6 ISSN No. 2250 - 1991 June-2019  Impact Factor-6.761-IC Value   86.18 UGC sr. no.47432

      संशोधकः दिनेश सेवा राठोड    

कोहळा तांडा ता.दारव्हा जि.यवतमाळ

            महाराष्ट्र राज्य (भारत)  

***********************************

Vasantraoji Naik:

After the retirement of the Chief Ministership, Liberalistic leader who denies the prestigious honor of being the Governor of Bihar and Vice-president of the country 

-----------------------------------------------------------------

 On February 20, 1975, Vasantrao Naik was relieved from the responsibility of the Chief Minister, with no insensibility of mind, Earlier, On Feb.2,1969 he had given a speech almost on the occasion of the inauguration of water supply in  village, Yavat near Pune. He said. "I will never forget that the people of Maharashtra that always loved me. I mean,  even after taking five births, I can not repay this debt of Maharashtra. I have been in the cabinet for over twenty years. I was Chief Minister for 11years.  I'm completely satisfied.  Cabinet is a secondary matter. I would have to leave this post sometime, but the service of the public should never be left out. I will continue to serve the public.  Changing places doesn't mean getting unhappy," It shows that  there is no reason to be  panic because of   having Naik's confidence and dedication.

   Indira Gandhi had called for an emergency in late June 1975.  Next, elections were held in 1977.  Indira Gandhi's Congress party faces a major challenges in this election. The atmosphere was challenging  against Indira Gandhi and the ruling party all over the country.  Vasantrao Naik closely knew this.  In such an circumstance he wad advised by the party to contest the Lok Sabha elections. Any wise leader who predicted adverse circumstance in the country could go into the shadow of defeat.  But Vasantrao Naik accepted the Lok Sabha elections with more  confidence. The Congress party was defeated in that election, not just in Maharashtra but all over the country.  Many dignitaries were defeated, including the Prime Minister, Indira Gandhi.  But Vasantrao Naik was easily elected from the Pusad constituency.  There was dissatisfaction with the ruling party.  But in the case of Vasantrao Naik, personally, the dissatisfaction did't matter. Because of his self-sufficiency, popularity and self-determination, he went to Delhi as an M.P. by winning the election easily.  He went to Parliament as an MP during the rule of the opposition.  But he was  MP for a maximum of two and a half years. (March 1977 to August 1979).

   However, there was  a proposal  by Prime Minister, Morarjibhai Desai at that time to accept him as Vice-President of the country.This proposal came through Sonusingh Patil, (Janta Party) a loyalist of PM.Morarjibhai Desai.  But Vasantrao Naik had rejected the post.  

    Nevertheless, even before Indira Gandhi had given an invitation to Vasantrao Naik. When Vasantrao Naik went to visit, Indira Gandhi had proposed to accept Naik as the  Governor of Bihar घे.Then there was Hemakant Barua. This suggestion was completely unexpected to Vasantrao Naik.  But with the conscience of Vasantrao Naik, who always acted indiscreetly with his own decision, an immediate decision was taken by him. He listened to Indira Gandhi calmly and uttered the same words in reply. "Madam,  I am not a job hunter!"  This shows that Vasantrao Naik  was such a  person who favors a political philosophy of progress, reforms and the protection of civil liberties. He was a great liberalist and progressive characterized by broad-mindedness and  principles of tolerance.

 Vasantraoji Naik's liberal philosophy of politics was based on liberty and equality so that balanced development of Maharashtra could be achieved in the tenure of his Chief Minister for more than eleven years.

  It is impossible being  such a learned politician - Chief Minister to be born again.  A humble greetings  to such a great reformist leader ... !!!

Ref- Indian Journal Of Research 

     University Grand Commission, New Delhi approved International Journal  

Volume-8, Issue-6 

ISSN No. 2250 - 1991 June-2019

 Impact Factor-6.761-IC Value 86.18 UGC sr. no.47432

        Research Project  -

Researcher -Dinesh Sewa Rathod

------------------------------------------------------

            Compiled By- Dinesh Sewa Rathod

                 profdineshrathod.blogspot.com

                          Mob-+91-9404372756 

VASANTRAO NAIK: Historical Fact To Remember THROUGH OTHERS' EYES FROM THE GOLDEN PAGES OF HISTORY - In the words of.Krushnarao Dhulap Former Leader in Opposition ...

               विरोधकांच्या मते वसंतराव नाईक
            कृष्णराव धुळप , माजी विरोधी पक्षनेते ,                    [ महाराष्ट्र विधानसभा ]

   वसंतराव नाईक हे अजातशत्रू होते . कुणाचीही कधीही निंदा न करणारा आणि शत्रूशी सुद्धा अत्यंत नम्रपणे वागून शत्रूस मित्र करणारा थोर नेता म्हणजे वसंतराव नाईक होते. विरोधी पक्षातल्या जवळजवळ सर्व नेत्यांशी त्यांचे अत्यंत स्नेहाचे संबंध होते . कृष्णराव धुळप , रामभाऊ म्हाळगी , कारखानीस , बच्छराज व्यास , उत्तमराव पाटील , जांबुवंतराव धोटे , मृणाल गोरे , केशवराव धोंडगे , गणपतराव पाटील , एन . डी . पाटील , रा . सू . गवई ही सर्व मंडळी एकीकडे वसंतराव नाईक यांच्याशी राजकारणात भांडत होती. पण व्यक्तीशः त्यांचे स्नेहाचे आणि सलोख्याचे संबंध होते . वसंतराव नाईक यांच्या स्नेहपूर्ण वागणुकीतून अनेकवेळा विरोधी पक्ष अडचणीत येत  होता. सर्वांशीच प्रेमाने , मैत्रीपूर्ण पद्धतीने वागणे हे वसंतराव नाईक यांचे वैशिष्ट्य होते . जांबुवंतरावाचे वडील आजारी होते, तेव्हा नाईकसाहेब त्यांची विचारपूस करण्यासाठी दवाखान्यात स्वतः गेले होते. राष्ट्रीय स्वयंसेवक सध्याचे तत्कालीन

सरसंघचालक गोळवलकर गुरूजी कॅन्सरने दवाखान्यात आजारी होते . गुरूजी म्हणजे नाईकसाहेबांचे राजकीय विरोधक , पंरतू एक थोर नेता आजारी आहे, तर त्याला भेटले पाहिजे ही वसंतराव नाईक यांची वृत्ती होती .

  मी कृष्णराव धुळप , माजी विरोधी पक्षनेते , महाराष्ट्र विधानसभा - १९५७ ते १९७२ पंधरा वर्षे विधानसभेचा सभासद होतो  आणि १९७२ पासून पुढे सतत दहा वर्षे विरोधी पक्षाचा नेता होतो. त्यामुळे ९ वर्षे मी विरोधक म्हणून मुख्यमंत्री वसंतराव नाईक यांचा कारभार डोळ्यात तेल घालून पाहिला आहे . विधानसभेतील त्यांचे वागणं, बोलणं चालणं सारे काही चलचित्रपटाप्रमाणे माझ्या मनचक्षु समोरून सरकत आहे. या बाबत जे मी ऐकले , पाहिले आणि अनुभवले ते सारं काही माझ्या लेखात समाविष्ट करणे शक्य नाही . त्याकरिता एखादा ग्रंथच लिहावा लागेल . विधानसभेतील विरोधी पक्षाचे काम म्हणजे सरकारला सतत धारेवर धरण्याचे. कर्तव्यात कसूर करणा-या मंत्र्यांना खिंडीत गाठून नामोहरम करण्याचे, भ्रष्ट राजकारभाराची लतूभरी लक्तरे वेशीवर टांगण्याचे , त्यामुळे विधानसभेच्या व्यासपीठावर “ नित्य आम्हा युद्धाचा प्रसंग ! " मी अनेक वेळा नाईक सरकारवर आणि वसंतरावजीवर व्यक्ती आणि मुख्यमंत्री म्हणूनसुद्धा अति कठोर , घणघाती रक्तबंबाळ करणारी टीका केली आहे. परंतु सरकार पक्षियासाठी ठेवलेल्या बाकावर पहिल्या क्रमांकावर बसलेले मुख्यमंत्री नाईक एका हातावर गाल टेकून शांतपणे माझे भाषण ऐकत असत . एखादा नर्म विनोद किंवा त्यांना घेतलेला शाब्दिक रेशमी चिमटा किंवा मारलेली अवखळ कोपरखळी त्यांच्या रसिक नजरेतून चुकत नसे आणि लगेच अस्पष्ट हास्याची सूक्ष्म लकेर त्यांच्या एरवी निर्विकार असलेल्या खानदानी चेह - यावर चमकून जाई . त्यांना सभागृहात मी कधी चिडलेले पाहिले नाही. त्यांनी कधी स्वतःचा तोल जाऊ दिला नाही. विरोधी पक्षाची टीका करण्याचा अधिकार मान्य करून सरकारी धोरणाचा आपल्या वैदर्भीय गोडव्याने ते पाठपुरावा करीत असत. असे व्यक्तीमत्व पुन्हा मिळणे ही भविष्यातील अत्यंत दुर्मिळ बाब असेल.

संकलन ः प्रा. दिनेश सेवा राठोड 

संदर्भ ःलोकमत -वसंतराव नाईक स्मृती पुरवणी ३०/०८/१९७९

*********************************

Vasantrao  Naik:  According to the leaders of opposition 

    

   Vasantrao Naik was a person with no enemies. He was the great leader who never blasphemed anyone and was friendly to the enemy, treating the enemy with humility.  He had a deep affection with almost all oppositional leaders , namely..Krishnarao Dhule, Rambhau Mhalgi, Karkhanis, Bachraj Raj Vyas, Uttamrao Patil, Jambuvantrao Dhote, Mrinal Gore, Keshavrao Dhonde, Ganpatrao Patil, Nr.  D.  Patil,  Rt.  Su  Gawai was arguing with Vasantrao Naik on the one hand. But personally, they had affection and harmony with him. Vasantrao Naik's affectionate behavior was often troubling the opposition. His specialty was to act in a friendly manner.  When Jambuvantarao's father was ill, Naik willingly  had gone to the hospital to inquire about his health.  National Volunteers,Golwalkar Guruji, the RSS chief, was ill and admitted in the hospital and was diagnosised with cancer. Although  Guruji is a political opponent of Vasantrao  Naik, but he lovingly met him because as he is a great leader.

   I, Krishnarao Dholap, have been former Leader of the Opposition, Maharashtra Legislative Assembly and member from 1957to 1972 for fifteen years and leader of the Opposition for ten consecutive years from 1972 onwards.  So for 9  years, I have seen his diplomacy very closely in the form of opposition. His behavior in the assembly and speaking are all moving in front of me like a movie .  What I have heard, seen and experienced in this regard cannot be included at all in my my short speaking or in the  article. If so far I  have to write a book for that.  The task of the Opposition in the Legislative Assembly is to hold the government in line.  Ministers who have been convicted of their duties should be banished, hung on corrugated corridors by the corridors , so on the platform of the Legislative Assembly, sometimes it has been   "The occasion of our war!"  "I have repeatedly criticized Naik's government as like making very harsh, abhorrent bloodshed, both as a person and as a Chief Minister. But the Chief Minister, Naik,  placing his palm on his cheek , he has been quietly listening to my speech. A soft joke or a literal silk.  Pinch or hit the foggy corner with their juicy gaze  Immediately, the subtle lines of humor flashed on his erratic nobility, and I never saw him so angry in the House. He acknowledged  his right to criticize the opposition and immediately followed  doctrinal sweetheart.  It would be very rare to have such a great politician as well as personality again in future.

Compiled By- Prof. Dinesh Sewa Rathod

 profdineshrathod.blogspot.com 

VASANTRAO NAIK: Historical Fact To Remember THROUGH OTHERS' EYES FROM THE GOLDEN PAGES OF HISTORY In the words of.......

SHRI. HOMIJ. H. TALEYARKHAN   (Former Minister for Civil Supplies, Maharashtra State) Shri. Vasantrao Naik, Chief Minister of Maharashtra, is a leader who is known for his placid nature and for his strength of character. He has steered the State with great courage and dexterity in a difficult period and by his own intimate knowledge of agricultural methods and has pulled out Maharashtra from a very serious food situation. His tact has been responsible for the solution of many problems and his firmness has shown that he knows to make a democracy succeed. It also requires discipline of attitude and behaviour. His unassumingness is another trait which is greatly to be admired and however powerful his authority. He has never sought to make a show or a parade of it. He has been quietly effective and determined in the implementation of the decisions once taken. He has kept the Cabinet working as one team and has been responsible for many of the beneficial schemes that have helped to improve the lot and the conditions of the people of Maharashtra. He has been held in the highest esteem in Delhi and greatly respected for his views, not only on agricultural policies but also on others. His revolutionary work will be remembered forever.   महाराष्ट्र के मुख्यमंत्री, श्री.वसंतराव नाईक, एक ऐसे नेता हैं जो अपने शांत स्वभाव और चरित्र की ताकत के लिए जाने जाते हैं। उन्होंने कठिन समय में और कृषि विधियों के अपने अंतरंग ज्ञान के द्वारा बहुत साहस और निपुणता के साथ राज्य को आगे बढ़ाया और महाराष्ट्र को बहुत गंभीर खाद्य स्थिति से बाहर निकाला। उनकी रणनीति कई समस्याओं के समाधान के लिए जिम्मेदार रही है। और उनकी दृढ़ता ने दिखाया है कि वह लोकतंत्र को सफल बनाना जानते हैं। इसके लिए दृष्टिकोण और व्यवहार के अनुशासन की भी आवश्यकता होती है। इसकी अच्छी जानकारी उन्हें थी। उनकी बेरुखी एक और विशेषता है, जिसकी प्रशंसा की जानी बहुत जरूरी है और हालांकि उनका अधिकार है। उन्होंने कभी कोई शो या परेड करने की मांग नहीं की। एक बार लिए गए निर्णयों के कार्यान्वयन में वे ह चुपचाप प्रभावी और दृढ़ता से पूरा करते थे। उन्होंने मंत्रिमंडल को एक टीम के रूप में काम करने पर जोर दिया। और कई लाभकारी योजनाओं के कार्यक्रम के लिए जिम्मेदार रहे जिन्होंने महाराष्ट्र के लोगों की स्थिति और स्थितियों को सुधारने में सदैव मदद की ही है। उन्हें दिल्ली में ही उनका सर्वोच्च सम्मान है। और उनके विचारोंका बहुत सम्मान हो रहा है, न केवल कृषि नीतियों पर बल्कि दूसरों पर भी। उनके क्रांतिकारी काम को हमेशा याद किया जाएगा।

VASANTRAO NAIK: Historical Fact To Remember THROUGH OTHERS' EYES FROM THE GOLDEN PAGES OF HISTORY In the words of.......

SHRI. HOMIJ. H. TALEYARKHAN

  (Former Minister for Civil Supplies, Maharashtra State)

 Shri. Vasantrao Naik, Chief Minister of Maharashtra, is a leader who is known for his placid nature and for his strength of character. He has steered the State with great courage and dexterity in a difficult period and by his own intimate knowledge of agricultural methods and has pulled out Maharashtra from a very serious food situation. His tact has been responsible for the solution of many problems and his firmness has shown that he knows to make a democracy succeed. It  also requires discipline of attitude and behaviour. His unassumingness is another trait which is greatly to be admired and however powerful his authority. He has never sought to make a show or a parade of it. He has been quietly effective and determined in the implementation of the decisions once taken. He has kept the Cabinet working as one team and has been responsible for many of the beneficial schemes that have helped to improve the lot and the conditions of the people of Maharashtra. He has been held in the highest esteem in Delhi and greatly respected for his views, not only on agricultural policies but also on others. His revolutionary work will be remembered forever.

   महाराष्ट्र के मुख्यमंत्री, श्री.वसंतराव नाईक, एक ऐसे नेता हैं जो अपने शांत स्वभाव और चरित्र की ताकत के लिए जाने जाते हैं।  उन्होंने कठिन समय में और कृषि विधियों के अपने अंतरंग ज्ञान के द्वारा बहुत साहस और निपुणता के साथ राज्य को आगे बढ़ाया और महाराष्ट्र को बहुत गंभीर खाद्य स्थिति से बाहर निकाला।  उनकी रणनीति कई समस्याओं के समाधान के लिए जिम्मेदार रही है। और उनकी दृढ़ता ने दिखाया है कि वह लोकतंत्र को सफल बनाना जानते हैं।  इसके लिए दृष्टिकोण और व्यवहार के अनुशासन की भी आवश्यकता होती है। इसकी अच्छी जानकारी उन्हें थी।  उनकी बेरुखी एक और विशेषता है, जिसकी प्रशंसा की जानी बहुत जरूरी है और हालांकि उनका अधिकार है।  उन्होंने कभी कोई शो या परेड करने की मांग नहीं की।  एक बार लिए गए निर्णयों के कार्यान्वयन में वे ह चुपचाप प्रभावी और दृढ़ता से पूरा करते थे।  उन्होंने मंत्रिमंडल को एक टीम के रूप में काम करने पर जोर दिया। और कई लाभकारी योजनाओं के कार्यक्रम के लिए जिम्मेदार रहे  जिन्होंने महाराष्ट्र के लोगों की स्थिति और स्थितियों को सुधारने में सदैव मदद की ही है।  उन्हें दिल्ली में ही उनका सर्वोच्च सम्मान है। और उनके विचारोंका  बहुत सम्मान हो रहा  है, न केवल कृषि नीतियों पर बल्कि दूसरों पर भी।  उनके क्रांतिकारी काम को हमेशा याद किया जाएगा।

घटीपरीयार गीद....आरजूनीया सीतीया भुकीया मेघावत

           घटीपरीयार गीद

---------------------------------------------

मारे यीरारी वारसेकी माढी यं
मारी माढी तो बायी पढ़ी आन झढी यं
मारो यीरा रोज तो दूधबाटी खाव य
फ़ोन कीदी कलाग तो जोरेती भल्डाव यं
कायी कूय बायी घेतलारी साक़ी यं
काछेरे बघंलाम बेटी येरी माकी यं

मारो यीरेणीया बायी सालेम येकणा आव यं
दी दी फनी केळा येकलोच गटकजाव यं
खादीपीदी कायी वू करांयी यीचारेनी यं
भूघढा लेयेन पीसा कना देयेनी बायी यं
बाप भी मरगो आब याडी भी मरगी यं
यीरारी टांडरीती हवेलीरी वाट बी छूटगी यं
कायी भूझूं यीरा तारी माढी आन गाडी नं
कायी चाटू यीरा तारी नवकरी आन पाणी नं
आसो कसो बेक़दरी जलमो कदर का आयेनी रं
ढाटी बूढानाको वजी गदढी तणानताणीन कू बोली ची रं
फूकू कायी माढी तारी,चाटू कायी माढी रं
छरीती काटूँ कायी तोन आब,बाळन भूझूं कायी रं
कायी आसो जलमो यीरा तू रे बेक़दरी रे
का आटायेनी तोन भेनढेरी हाके रे
कत फेडीस तारो नकली यी पापे रे
खूधांजायीस माधां आब सधर तरी जायेस रे
बोका सरीक आकी तारी सूरेस सरीक आकी रे
कायी कायी गोकी तोन कत कत ढाका रे
चदगावू निकळीस करन मन कोनी लागो रे
आगभूकरोची का तू नू आब तरी आजो रे

आरजूनीया सीतीया भूकीया(मेघावत)

आरजूनीया भूकीया मेघावत

ज्या समाजात आपण जन्माला आलो तो समाज विकासासाठी एकसंध बनला पाहिजे. समाजातल्या समाजसेवकांचे जाळे सर्वत्र निर्माण झाल्याशिवाय समाजात चैतन्य व गतिमानता येणार नाही. - वसंतरावजी नाईक मा. मुख्यमंत्री ( महाराष्ट्र राज्य )

  ज्या समाजात आपण जन्माला आलो  तो समाज विकासासाठी एकसंध बनला पाहिजे.

समाजातल्या समाजसेवकांचे जाळे सर्वत्र निर्माण झाल्याशिवाय समाजात चैतन्य व गतिमानता येणार नाही. 

   - वसंतरावजी नाईक मा. मुख्यमंत्री   ( महाराष्ट्र राज्य )

          जीवन व्यक्तीचे असो की राष्ट्राचे असो त्यात संकटे ही येणारच . पण संकटकाळी आपण कसे वागतो आणि संकटाशी सामना कशा प्रकारे करतो यावरून व्यक्तीचे किंवा देशाचे मोठेपण ठरत असते. व्यक्तीचे मोठेपण स्वतःच्या कर्तृत्वावरून ठरते तर देशाचे मोठेपण देशातील सर्वांच्या कर्तृत्वावरुन , कामगिरीवरून ठरते. देशातील व्यक्तीचे हे कर्तृत्व जागविण्यासाठी आणि कार्याला विधायक वळण देण्यासाठी निरनिराळ्या स्तरांवर काम करणा-या सेवाभावी संस्थांची आवश्यकता असते . देशावर जेव्हा संकट येते तेव्हा या संस्थांकडून विशेष कार्याची अपेक्षा केली जाते. १९७१ मध्ये या देशावर पाकिस्तानने आक्रमण केले तेव्हा भरीव कार्याच्या दृष्टीने राज्यातील आणि विशेषतः मुंबईतील भगिनींच्या संस्थांत सहकार्य निर्माण कारावे असे वाटले . आणि त्या दिशेने प्रयत्न केल्यावर आपल्याला दिसून आले की , अनेक महिला संस्थांनी पुढे येऊन कामांची मागणी केली. कमी वेळात जास्त काम करून दाखविले आणि तेही उत्तम प्रकारे त्यांना अजून पुष्कळ काम करण्याची इच्छा राहून गेली. अनेक लोकांना वाटले की , ' अजून चार दिवस युद्ध चालले असते तर अधिक कर्तृत्व दाखविता आले असते. हे खरोखर जिवंत राष्ट्राचे प्रतीक आहे. आपली सर्व शक्ती पणास लावून आलेल्या संकटावर मात करण्याची जिद्द ज्या समाजात किंवा राष्ट्रात असते तो समाज किंवा राष्ट्र कधीही पराभूत होत नाही.    जेव्हा जेव्हा महाराष्ट्रावर संकटे आलीत तेव्हा महाराष्ट्राच्या जनतेने आत्मविश्वासाने आणि जिद्दीने संकटाशी मुकाबला केला. संकटांवर मात करून विजय मिळविला. कोयना येथे झालेल्या भूकंपामुळे १, ४०० गावांमध्ये ७० , ००० घरे पडली . ६०, ००० घरे नादरूस्त झाली . परंत महाराष्ट्राच्या आम जनतेने सर्व शक्ती एकवटून चार महिन्यांत ७० ००० हजार घरे बांधून दिली . महापूर येतात तेव्हा शेकडो गावांना जबरदस्त धक्का बसतो . हजारो घरे वाहून जातात. लाखो, करोडो रुपयांची संपत्ती नष्ट होते. त्यावेळी आपण पाहिले की , महाराष्ट्राच्या जनतेने त्या परिस्थितीशी  मोठ्या धैर्याने मुकाबला केला. १९६२ , १९६५ आणि १९७१ मध्ये जेव्हा या देशावर आक्रमणे झालीत तेव्हा महाराष्ट्राने सिंहाचा वाट उचलला. राष्ट्रीय संरक्षण निधीत कोणत्याही राज्यांपेक्षा महाराष्टाने अधिक निधी दिला. १९६५ मध्ये लालबहादूर शास्त्री मला म्हणाले की , ' लढाईकरिता आवश्यक असणाऱ्या  या वस्तू आणण्याकरिता आपल्याजवळ परकीय चलन नाही. म्हणून तुम्ही सोने द्या तेही फुकट ! आणि मला हे सांगताना अभिमान वाटतो की , सबंध देशातून जेवढे सोने जमले नाही त्यापेक्षा जास्त सोने महाराष्ट्राच्या जनतेने दिले ! संबंध देश एका बाजूला आणि महाराष्ट्र एका बाजूला ! ज्यावेळी देशावर आक्रमण झाले तेव्हा अल्पबचत योजनेत जास्तीत जास्त निधी गोळा करण्याचे धोरण शासनाने ठरविले. आणि ज्या महाराष्ट्रात दर वर्षी ३१ कोटी रुपये जमण्याची शक्यता असते तेथील जनतेने ६८ कोटी रुपये गुंतविले . महाराष्ट्रातील जनता कोणत्याही कामात किती अग्रेसर असते , किती मोठा हिस्सा उचलू शकते हे यावरून दिसून येते . मूलतःच महाराष्ट्रातील जनतेत देशभक्तेची भावना प्रखर आहे. परंतु या भावनाना वाव देणे आवश्यक असते. ते काम समाजातील निरनिराळ्या संस्था करतात . संकटकाळी विशेष रीतीने करतात. महाराष्ट्रामध्ये आणि मुंबईमध्ये भगिनींच्या अशा अनेक संस्था आहेत की ज्या उत्तम कार्य करतात , अशा या संस्थांत परस्पर सहकार्य व एकसूत्रीपणा आणण्याचे कार्य तुमच्या समितीने केले ही आनंदाची गोष्ट आहे .    संस्थेचे मोठेपण आणि संस्थेची उपयुक्तता संस्थेच्या निधी जमविण्याच्या क्षमतेवर अवलंबून नसते . तुमच्या संस्थेने पैसा कमी जमविला या भावनेने मी हे सांगतो आहे. असे नाही . तुमच्याकडे भरपूर पैसा आला , माझ्याकडेही आला , आणि तो केंद्रसरकारकडेही गेला . पण तुमच्याकडे जो पैसा आला त्यात गरिबांचा पैसा आला , सामान्यांचा पैसा आला. त्यांनी दिलेल्या एकेका पैशाची किंमत फार मोठी आहे . ज्यांच्याकडून तुम्हाला पैसे मिळाले त्यात काही असे आहेत की, ज्यांनी स्वतःजवळ एकही पैसा न ठेवता सर्व पैसे या निधीसाठी अर्पण केले. काही असे आहेत की, ज्यांनी उपाशी राहून जेवणाचे पैसे दिले . काहींनी स्वतःजवळचे सर्व पैसे तर दिलेच पण ते कमी वाटले म्हणून कर्ज काढून दिले . काहींनी अधिक वेळ कष्ट करून पैसे दिले . भिक्षेपोटी जमविलेले पैसे दिले . त्यांनी दिलेली ही देणगी अनमोल आहे. त्यांनी दिलेल्या राईएवढ्या निधीतून देशासाठी पर्वताएवढा त्याग करण्याची भावना व्यक्त झालेली आहे. देशावरील निष्ठा व्यक्त झालेली आहे. देशावरून स्वतःचे प्राण ओवाळून टाकणारे देशप्रेम व्यक्त झाले आहे. या समितीच्या रूपाने त्यांना आपली भावना व्यक्त करण्यास एक स्थान मिळाले. त्यांच्यात उसळणा-या देशप्रेमाच्या ऊर्मीना वाट करून देण्यास मार्ग मिळाला. किंचित प्रमाणात का होईना देशासाठी काही केल्याचे समाधान मिळाले. त्यामुळे गरिबांच्या , सर्वसामान्यांच्या मनात या संस्थेबद्दल आपुलकीची भावना निर्माण झाली. या संस्थेच्या माध्यमांतून काही कार्य करण्याची प्रेरणा निर्माण झाली .       जनसामान्यांत ही जागृती निर्माण करण्याचे या संस्थेने केलेले कार्य लाखमोलाचे आहे असे मला वाटते . जेव्हा अनेक लहान माणसे एकत्र येऊन जिद्दीने काम करतात तेव्हा ती मोठ्या माणसापेक्षा मोठे काम करू शकतात. सामाजिक एकसंध भावनेचे हे प्रतिक आहे.ज्या समाजात आपण जन्माला आलो, तो एकसंध कसा बनेल याला प्राधान्य दिले तरच तो समाज प्रगतीच्या दिशेने अग्रभागी राहिल. आज महिला समितीने गरिबांकडून छोट्या छोट्या रकमा एकत्र करून दहा लाखांहून अधिक निधी जमविली आहे . युद्ध संपले आपले कार्य संपले असे नाही . खरे म्हणजे शांततेच्या काळातच देश बलवान बनविण्याचे कार्य आपणांस करावयाचे असते . येत्या काही वर्षांत हा देश आपण असा बलवान केला पाहिजे की , या देशाकडे वक्र दृष्टीने पाहण्याची कुणाचीही हिंमत होणार नाही . खूप लढाऊ विमाने , रणगाडे , बाँब किंवा इतर युद्धसाहित्य निर्माण केल्याने देश बलवान बनत नाही . देशात खूप कारखाने काढले , धरणे बांधलीत , खूप अन्नधान्य पिकविले . गगनचुंबबी इमारती बांधल्या , विजेचा सर्वदूर लखलखाट केला तरीही देश बलवान बनत नाही. तर देशाचे बळ देशात राहणा-या लोकांच्या ज्ञानावर , त्यांच्या चारित्र्यावर व कर्तृत्वावर व देशासाठी सर्वस्व ओवाळून टाकण्याच्या वृत्तीवर अवलंबून असते . येणा-या नवीन पिढीत जेवढ्या अधिक प्रमाणात हे सदगुण असतात तेवढ्याच अधिक प्रमाणात देश  बलवान बनत असतो. त्याचे सामर्थ्य हे त्याची समृद्धी वाढत असते आणि नवीन पिढी घडविण्याचे हे अत्यंत महत्त्वाचे कार्य वयाच मोठ्या अंशाने महिलांवर अवलंबून आहे. जिजाबाईने ज्याप्रमाणे महाराष्ट्राला आणि या देशाला ललामभूत ठरणा - या सर्वगुणसंपन्न छत्रपती शिवाजींना घडविले त्याप्रमाणे प्रत्येक महिलेने कर्तृत्ववान व देशभक्ती पिढी घडविण्याचे महत्त्वाचे कार्य केले पाहिजे. मी आपणांस सांगू इच्छितो की, घरातील माणूस शिकतो तेव्हा घरात तो एकटाच शिकलेला असतो. पण घरातील स्त्री शिकलेली असते तेव्हा सारे घर शिकते , संस्कारक्षम बनते . त्यासाठी महिलांनी शिकले पाहिजे , मुलींना शिक्षणासाठी प्रवृत्त केले पाहिजे. इतर वाचनाने ज्ञान वाढविले पाहिजे . स्त्रीशिक्षणाचा सर्वत्र वेगाने प्रचार आणि प्रसार केला पाहिजे.  आज विद्यार्थी शिक्षण घेऊन तयार झाला की, त्याला श्रम करण्याची लाज वाटते.  शेतीत काम करणे कमीपणाचे वाटते. ही भावना बदलवून श्रमाबद्दल प्रेम, श्रमिकाबद्दल आपुलकी नवीन पिढीत निर्माण झाला पाहिजे. त्याला आपल्या शेजा - याबद्दल , समाजाबद्दल , समाजात जे मागासलेले असतील त्यांच्याबद्दल आपल्याला आपुलकी वाटली पाहिजे. स्वतःचे व देशाचे आपण शिल्पकार आहोत ही भावना त्यांच्यात रुजविली पाहिजे. त्यांच्यात विधायक कार्याबद्दल आस्था निर्माण केली पाहिजे .    युद्ध संपले म्हणून आपण गाफील राहिलो तर ते योग्य होणार नाही . आता  कदाचित काही वस्तुंची टंचाई निर्माण होईल . युद्धामुळे आपल्या साधनसंपत्तीवर जो अतिरिक्त ताण पडला त्याचीही झळ कदाचित काही दिवस आपल्याला लागेल. कारण युद्धाची खरी झळ युद्ध संपल्यावरच लागत असते. तेव्हा युद्ध जिंकल्याचा आनंद मानतानाच युद्धानंतर निर्माण होणा-या परिस्थितीला तोंड देण्याकरिता आपण तयार राहिले पाहिजे . यापुढेही वस्तूंचा संग्रह करणे, अन्न व इतर वस्तूंची उधळपट्टी करणे या गोष्टी कटाक्षाने टाळल्या पाहिजेत. या संस्थेचे काम अजून संपलेले नाही. स्त्री - संस्थांना समाजसेवेची गोडी लावणे, त्यांना नवीन नवीन कामे करण्यास प्रोत्साहित करणे, आणि त्यांच्यात समाजसेवेसाठी आवश्यक गुणांची वृद्धी करणे आवश्यक आहे. समाजातल्या समाजसेवकांचे जाळे सर्वत्र निर्माण झाल्याशिवाय समाजात चैतन्य व गतिमानता येणार नाही. समाजात काटकसरीची व बचत करण्याची  वृत्ती  निर्माण करण्याचे काम महिलाच उत्कृष्ट रीतीने करू शकतात. समाजातील उच्चनीचतेची भावना त्या नष्ट करू शकतात आणि समाज एकसंध बनवू शकतात. अशा प्रकारे किती तरी कार्य करावयाचे आहे. देश आणि भारतीय समाज बलवान करावयाचा तर धर्म , वंश , पंथ , जात , भाषा यांवर आधारलेले भेद नष्ट झाले पाहिजेत. आम्ही अस्पृश्यता , उच्चनीचता पाळतो. त्यामुळे समाजात एकात्मता निर्माण  होत नाही. समाजातून ही भेदभावाची भावना नष्ट करण्यासाठी स्त्रीया  मोलाचे कार्य करू शकतात . कारण पूर्वी छताछुतीची , जाती , धर्मभेदांची भावना स्त्रियांतच अधिक प्रमाणात होती. आजही जुन्या विचारांच्या स्त्रिय समाजात जास्त आहेत. त्यांच्या विचारात आणि आचारात मूलभूत फरक घडवून आणून समाजातून सर्व प्रकारेच भेद नष्ट करून समाज एकजिनसी बनविण्याचे महत्त्वाचे कार्य स्त्रियांनी व महिला संस्थांनी केले पाहिजे. स्त्रीया छोट्या मनाच्या असतात असे अनेकांचे मत आहे . त्या मताशी मी सहमत नाही. त्या जाणीवपूर्वक काम करतात तेव्हा विकाराला विसरून विचाराने काम करतात. खेळीमेळीने काम करतात असा माझा अनुभव आहे . ग्रामपंचायतीच्या सरपंचाच्या जागेपासून तो देशाच्या पंतप्रधानपदापर्यंत सर्व जागा भूषविण्याचे कौशल्य त्यांच्यात आहे यात आता शंका राहिली नाही. जगाला विस्मित करून टाकणारे आजचे भारताचे कर्तृत्व एका स्त्रीच्याच नेतृत्वाखाली एकवटले आहे . दीर्घकाळ स्त्रियांचे कार्यक्षेत्र घरात, चार भिंतींच्या आत मर्यादित राहिल्यामुळे त्यांच्या कर्तृत्वाला वाव मिळत आहे. त्यामुळे देशाच्या प्रगतीला मोठा हातभार लागणार आहे . पावसामुळे ज्याप्रमाणे रोपांना अंकुर फुटतो , त्याचप्रमाणे संकटामुळे माणसाच्या कर्तृत्वालाही नवीन पालवी फुटते. याही संस्थेने संकटकाळात समाजाच्या कर्तृत्वाला चालना दिली आहे. आता त्यांना कर्तृत्वाच्या रोपट्याचे महावृक्षात रूपांतर करावयाचे आहे. आत्मविश्वासान कार्य केल्यास ते कठीण नाही. ते महत्तम कार्य ही संस्था करील व समाजात व एक नवीन आदर्श निर्माण करील अशी मला आशा आहे . 

संदर्भः वसंतराव नाईक यांची निवडक भाषने

 ( २१ डिसेंबर १९७४ या रोजी महिला समिती , मुंबईत दिलेले भाषन)
                            

       संकलनः दिनेश सेवा राठोड 
profdineshrathod.blogspot.com

******************************************

The society in which we were born, should united and integrated

  There will be no mobility in the society, unless the network of social workers is created everywhere. 

       -Vasantraoji Naik (Former Chief Mnister,Maharashtra State)

   There will be calamities in life whether it be of a person or a nation.  But how we behave in times of crisis and how we cope with adversity is a great honor for the individual or the country.  The dignity of a person is determined by one's own performance, while the dignity of the country is determined by the performance of the people of the country.  Organizations needs to work at different levels to wake up for the duty of the people of the country and give a constructive turn to work.  When the crisis occurs on the country, special work is expected from these organizations.  When Pakistan invaded our country in 1971, it was felt that there was co-operation in the state and especially in the fraternal institutes of Mumbai in view of the rich work.  And after trying in that direction, we find that many women organizations came forward to work.  They did more work in less time, and they were willing to do more.  Many people thought, 'If war went on for four more days, more duty could have been done.  It truly symbolizes the living nation. The society or nation in which we strive to overcome the crisis brought on by all our power will never be defeated. Whenever there was a crisis in Maharashtra, the people of Maharashtra faced the crisis with confidence and stubbornness.The earthquake in Koyna affected 1400 houses in 70000 villages and  6000  houses were damaged.  But the general public of Maharashtra built  seventy thousand houses in four months at a time.  Hundreds of villages are hit by the floods.  Thousands of homes are transported.  Millions of crores of rupees are destroyed.  We saw then that the people of Maharashtra dealt with the situation with great courage.  Maharashtra has the lion's share in  invasions occurred in 1962, 1965 and 1971.  Maharashtra provided more funds than any other state in the National Defense Fund. In 1965 , Lal Bahadur Shastri told me, 'We do not have any foreign currency to bring these items which are necessary for war.  So you shoud give  freely.   And I am proud to say that the people of Maharashtra gave more gold than the whole country has not collected !  In this regard country on one side and Maharashtra on one side !  When the country was invaded, the government decided to raise the maximum amount of funds in the scheme.  And in Maharashtra, where people are expected to collect Rs 31 crore per year, the people invested Rs 68 crore. This shows how far the people of Maharashtra are at the forefront of any work, and how big a contribution they can make.  Basically, it is the feeling of patriotism is intense among the people of Maharashtra.  But these emotions need to be addressed.  They work in different organizations in the community.  They do it in a special way in times of crisis.  It is a pleasure to see that there are many institutes of wives in Maharashtra and Mumbai who work together to bring about mutual cooperation and solidarity in these institutions.
   The magnitude of the organization and its usefulness do not depend on the organization's ability to raise funds. I'm saying this in the sense that your organization did not collect little money. Certainly,  you got a lot of money, and it was given to the central government too.  But the money you got came from the poor, the money from the ordinary. The monetary value they gave is huge.  Some of those from whom you received money are those who, with no money left to themselves, offered all the money for this fund. There are those who are hungry and work for their meals.  Some even paid all the money they had, but took out the loan because it was too low.  Some worked hard and paid. Their donation is valuable.  The amount of funds they have given is in the  sense of sacrifice for the country.  Loyalty has been expressed in the country. The patriotism of the country has been expressed.  As a member of this committee, they got a place to express their feelings.  They found a way to share the warmth of patriotism among them.  To a lesser extent, it was a relief to do something for the country.  This created a feeling of affection for the organization in the minds of the poor, the general public. The motivation for doing something through your  organization is really inspiring.  I think, the work done by your organization to create awareness among the masses is worthwhile in millions.  When many small people come together and work stubbornly, they can do greater things than the big ones.  It is a symbol of social unity. In the society in which we were born, we would prefer to become united only if the society was at the forefront of progress. Today, the Women's Committee has collected more than one million funds by collecting small sums from the poor.  War is not over, your work is still continued.  In fact, in times of peace, we have the task of strengthening the country.  We should strengthen this country in the years to come, so that no one will dare to look at this country in a curvy way.  Creating too many fighter planes, warplanes, bombs or other war materials does not make the country strong.  Made many factories in the country, built dams, harvested a lot of food.  Even if skyscrapers are built, electricity is bright, the country is not strong.  So the strength of the country depends on the wisdom of the people living in the country, their character and their duties and attitude towards the country.  In the coming new generation, the more these virtues, the more the country becomes stronger.  Its strength is increasing in its prosperity and this crucial task of creating a new generation is dependent on women at large scale.  Just as Jijabai gave birth to Chhatrapati Shivaji for a virtuous nation. In the same way every woman should do the important job of creating a loyal and patriotic generation. When the woman in the house is educated, she learns all the houses and becomes ritualistic.  For this, women should learn, girls should be motivated for education. Women's education should be spread and spread everywhere.  Today, the student is ready to study and he is ashamed to labor.  Working in the field seems daunting.  By changing these feelings, love for labor, affection for labor should be created in the new generation.  We should feel affection for our neighbors - about this, the community, the people who are marginalized in the society.  They should cultivate the feeling that we are sculptors of ourselves and our country. They should have faith in constructive work.   If the war is over, it  doesn' mean we will not be worthy of it. Now maybe some of the commodities will be created.  We may also need to take a few days to recover from the additional stress caused by war.  Because the true outcome of the war is the end of the war.  So while enjoying the victory of war, we must be prepared to face the conditions that arise after the war.  Even now, collecting goods, destroying food and other items should be avoided.  The work of this organization is not yet finished.  Women organizations need to embrace social service, encourage them to innovate, and enhance the qualities required for social service.  Unless the network of social workers is created everywhere, there will be no movement and mobility in the society. Women can do their best to create a sense of humiliation and saving in the society.  They can eradicate feelings of inferiority in society and make society united. This is how much work is to  be done in order to strengthen the country and the Indian society, the discrimination based on religion, race, creed, caste and language should be destroyed.  We adhere to untouchability.  It does not create unity in society.  Women can do valuable work to eradicate this feeling of discrimination from society.  Because in the past, there was a higher prevalence of ceiling, caste, caste discrimination among women.  Even today, women of old thinking are more in the society.  The important task of women and women's organizations is to make the society united by making a fundamental difference in their thinking and behavior by eliminating all forms of discrimination from society.  Many believe that women are  narrow minded.  I disagree with that opinion. They work consciously, forgetting the disorder, and acting thoughtfully.  It is my experience that I work for this . There is no doubt that women have  the ability to win all the seats from the Gram panchayat sarpanch to the Prime minister of the country.  Today, India's mission to unleash the world is united under the leadership of a woman.  Long-term women's workplaces are gaining prominence in the home, confined within the four walls.  Therefore, the progress of the country will be increased.  Just as the rains germinate the seedlings, so does the man's duty.  It has also promoted the duty of the community in times of crisis.  Now they want to transform the plant of duty into an oasis.  Working with confidence is not  difficult.  I hope that this organization will do a great job and create a new model for the society to shape developed country.

 References: Vasantrao Naik's Selected Speeches 

(Speech delivered before *Women Committee, Mumbai on December 3, 1974)

      Compiled by : Dinesh Seva Rathod
 profdineshrathod.blogspot.com